Την προηγούμενη βδομάδα είχαμε Βέλγο μουσαφίρη (Hey, Alain!) και φυσικά θέλαμε να τον κάνουμε ένα μίνι τουρ στην Αθήνα. Μέσα στους προορισμούς μας ήταν το Μουσείο της Ακρόπολης.

Θα ομολογήσω πως, αν και φανατική τέτοιων προορισμών, δεν είχα ακόμη επισκεφθεί το μουσείο, και αυτό για δύο λόγους:

1. Έχω μια ηθική ενόχληση για τη μετακίνηση των αυθεντικών μαρμάρων και Καρυάτιδων από την πραγματική τους θέση στην Ακρόπολη. Καταλαβαίνω το επιχείρημα ότι ούτως ή άλλως χρειάζονται προστασία και αναστήλωση και whatnot, αλλά μου φαίνεται σαν παραβίαση του χώρου (και μάλιστα, παραβίαση που έχει γίνει ιστορικά πολλές φορές από διαφόρους).

2. Ενώ είμαι φαν του συγκεκριμένου αρχιτεκτονικού τύπου, το μουσείο φαντάζει σαν κάλος σ’ ένα όμορφο πόδι. Η ισοπέδωση μιας περιοχής για την ανέγερση ενός τέτοιου κτιρίου μου φάνηκε εξ αρχής υπερβολική. Και η ιδέα ότι αυτά όλα έγιναν, όχι γιατί έτσι μας άρεσε και το κάναμε, αλλά γιατί θέλαμε αγχωμένα ν’ αποδείξουμε “στους ξένους” ότι μπορούμε να έχουμε ένα “μοντέρνο” μουσείο… είναι θλιβερή.

Για να μην πολυλογώ όμως, αποφάσισα για χάρη του φίλου Alain, να πάω. Είχα περιέργεια και ξεκίνησα με πολύ θετική διάθεση, παρ’ όλες τις επιφυλάξεις που είχα στο θεωρητικό κομμάτι. Το κτίριο είναι όντως πολύ εντυπωσιακό και όμορφο. Εάν το απομονώσεις από τον περιβάλλοντά του χώρο, είναι ένα κτίριο που χαίρομαι που υπάρχει στην Αθήνα. Εξακολουθώ να πιστεύω πως δεν ταιριάζει στο συγκεκριμένο σημείο, αλλά… κολοκυθόπιτα θα μου πεις.

Θετικές εντυπώσεις

Από τα πιο εντυπωσιακά πράγματα είναι η χρήση του γυαλιού που έχουν κάνει στο προάυλιο της εισόδου. Μπορείς να δεις από κάτω δωμάτια, σπίτια και δρομάκια και είναι πραγματικά συγκινητικό το να βλέπεις έμπρακτα πως η πόλη έχει χτιστεί πάνω στην πόλη.

Στο φουαγιέ έχει έναν όμορφο χώρο στον οποίον προβάλλεται ένα ε-ξαι-ρε-τι-κό βίντεο που δεν μπορώ να το περιγράψω ακριβώς αλλά ήταν πραγματικά τέλεια φτιαγμένο και είχε φοβερά ταιριαστή μουσική. Δείχνει ουσιαστικά πολλά από τα αγάλματα και τα αντικείμενα που βρίσκονται στο μουσείο να κινούνται αλλά με πολύ όμορφο τρόπο.

Το εσωτερικό του μουσειου είναι φτιαγμένο με τρόπο που το φυσικό φως γεμίζει τις αίθουσες και ανοίγει τον χώρο εξαιρετικά. Τα διαφορετικά σημεία από τα οποία μπορείς να δεις πτυχές των δωματίων είναι επίσης όμορφο στοιχείο και σου κρατάει το ενδιαφέρον για το κτίριο.

Η ιδέα ότι μπορείς να δεις τον καθαρισμό των Καρυάτιδων live, είναι πολύ καλή και είναι σε σημείο που μπορείς να κάτσεις ώρα και να χαζεύεις.

Οι χώροι του καφέ είναι κομψοί και όμορφοι. Η ταράτσα έχει φυσικά εντυπωσιακή θέα και ο καφές ήταν καλός και όχι εξωφρενικά ακριβός.

Ο τελευταίος όροφος ήταν αρκετά ευχάριστος και το επεξηγηματικό βίντεο ήταν αρκετά αναλυτικό και βοηθητικό για την κατανόηση των εκθεμάτων. Οι μικρογραφίες βοήθησαν πολύ.

Χάρηκα πολύ που είδα κάποια εκθέματα που δεν είχα δει και άλλα που δεν είχα προσέξει. Τα περισσότερα ήταν τοποθετημένα με έξυπνο τρόπο. Μου άρεσε ιδιαίτερα το κομμάτι αφιερωμένο στους αρχικούς χρωματισμούς των αγαλμάτων. Είναι ένα στοιχείο που πάντα ήθελα να δω, και εκεί ήταν πολύ όμορφα φτιαγμένο. Έχει και ένα δύο σημεία που δείχνει τα πετρώματα που χρησιμοποιούσαν για τα χρώματα και τις τεχνικές τους.

Αρνητικές εντυπώσεις

Το πρώτο πράγμα που με ξένισε ήταν οι ανιχνευτές μετάλλου και το μηχάνημα για τις τσάντες σαν αυτά που έχουν τα αεροδρόμια. Δεν ξέρω αν υπάρχει τέτοιο πράγμα σε άλλο μουσείο στην Ελλάδα, πάντως στα (πολλά) που έχω πάει εγώ, δεν έχει πουθενά. Είναι λίγο επιθετικό και είναι σχεδόν το πρώτο πράγμα που βλέπεις.

Το προσωπικό του καφέ ήταν σαν τις παλιές αεροσυνοδούς της Ολυμπιακής: γκριμάτσα και καθυστέρηση. Και το κατάστημα του μουσείου ήταν το πιο απογοητευτικό κατάστημα μουσείου που έχω δει ποτέ (οκ, παραδέχομαι ότι είναι τα αγαπημένα μου καταστήματα στον κόσμο και ίσως έχω ψηλά στάνταρ, αλλά αυτό ήταν… τίποτα).

Το μεγαλύτερό μου παράπονο ήταν η έλλειψη πληροφοριών και υλικού. Στον πάγκο των εισιτηρίων και των πληροφοριών είχε μόνο ένα πολύ μικρό φυλλάδιο με απειροελάχιστες πληροφορίες και έναν άχρηστο χάρτη που δεν έλεγε τίποτα και ένα μονό φυλλαδιάκι με λίγες επιπλέον πληροφορίες για τα χρώματα που ήταν απίστευτα κακογραμμένο. Και τα δύο ήταν πάνω στον πάγκο μόνο στα Ελληνικά και ρώτησα δύο φορές μέχρι να δεηθούν να μου δώσουν κάτι στ’ αγγλικά για τον Βέλγο φίλο.

Στεναχωρήθηκα που είδα πως το υλικό ήταν τόσο λίγο και τσαπατσούλικο και απογοητεύτηκα πολύ που δεν είχε audio guides όπως έχουν όλα τα μεγάλα μουσεία του κόσμου. Αυτό θα ήταν φοβερά βοηθητικό μιας και οι επεξηγηματικές επιγραφές δίπλα από τα εκθέματα ήταν σχεδόν μονολεκτικές και άφηναν πολλά ερωτήματα. Καταλαβαίνω πως είναι περιορισμένος ο χώρος μιας επιγραφής, αλλά υπήρχαν εκθέματα που ειλικρινά δεν καταλάβαινες τι ήταν ή ποια ήταν η χρήση τους.

Συνολικά χάρηκα από την εμπειρία της επίσκεψης. Συνεχίζω να έχω τις επιφυλάξεις και τις ενστάσεις μου, και δυστυχώς το θέμα του πληροφοριακού υλικού μου άφησε πίκρα, αλλά είναι τόσο μαγικά και απίθανα τα εκθέματα, που θα ξαναπάω.