Attack Of The Quasars

Χέζοντας μονίμως στο πάρτι σου

Imma stop ya, cause I luv ya. You're only embarassing yourself.

Έχω τη φήμη του eternal party pooper™. Να σου πω την αλήθεια μου, δεν με πειράζει. ‘Ισα-ίσα, το βρίσκω χρήσιμο. Αλλά ας το αναλύσουμε λιγάκι.

Όλα ξεκινάνε από αυτό το αρχαίο ρητό: “Αυτό δε το σιγάν ομολογούντος εστί σου” ή “qui tacet consentire” (για τους λατινομαθείς). Για να μην πολυλογώ, αυτό σημαίνει πως η σιωπή είναι συγκατάθεση / συναίνεση.

Οι πρώτες μου εμπειρίες με αυτό είναι από την παιδική μου ηλικία. Οι γονείς μου (συνειδητοποιημένοι Μαοϊκοί είπαμε), το είχαν ψωμοτύρι το ΟΧΙ. Ομολογουμένως, σε πιο νεαρή ηλικία, αρκετές φορές αισθανόμουν περίεργα, λίγο ‘μαγκωμένα’ όταν έκαναν φασαρία για κάτι. Ίσως γι’ αυτό μέχρι κάποια ηλικία μου έβγαινε δύσκολα να μιλήσω για κάτι.

Αργότερα, σιγά σιγά, άρχισα να πνίγομαι όταν δεν μίλαγα. Άρχισα να αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράζομαι πιο σαφώς για κάποια πράγματα. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά:

- αν αρχίσεις να μιλάς για ζώδια, θα σου πω ό,τι δεν ισχύουν
- αν μιλήσεις αρνητικά για κάποιον μόνο γιατί είναι χοντρός, θα σου θυμίσω πως αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό του χαρακτήρα κάποιου, ούτε λόγος να τον κρίνεις
- αν χρησιμοποιήσεις ηλίθια φυλετικά στερεότυπα, θα τα τονίσω, θα σε πω ρατσιστή και θα σου μιλήσω για το λευκό προνόμιο
- αν αρχίσεις να λες σεξιστικά αστεία, δεν θα γελάσω και θα μιλήσουμε για το αντρικό προνόμιο
- και λοιπά.

Ναι. Ξέρω. Είμαι party pooper. Το είπαμε.

Έτσι είναι όμως. Εάν κάποιος μειώσει μπροστά μου κάποιον εξ’ αιτίας π.χ. του βάρους του, τότε εάν δεν μιλήσω, θα θεωρήσει πως αυτό που λέει είναι αποδεκτό. Θα θεωρηθεί πως συναινώ στο να λέει sizeist παπαριές και αυτό θα το κάνει ‘φυσιολογικό’ και δικαιολογημένο να συνεχίσει να λέει αυτές τις παπαριές. Ε, όχι. Δεν είναι φυσιολογικό να είσαι μαλάκας (“ζαγάρι” που λέει κι η γιαγιά Κίκαινα).

Από τη στιγμή που είμαστε ανθρωπιστές και πιστεύουμε στην ελευθερία και τα ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, από τη στιγμή που υποστηρίζουμε κινήματα και κινήσεις για την ισότητα, την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη, τότε είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να μην σιωπούμε όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση που είναι αντίθετη με τα πιστεύω μας.

Αυτό που πολλοί παρεξηγούν είναι ο τρόπος. Το να μη σιωπάς, δεν σημαίνει ότι πρέπει κι εσύ να φερθείς αντιστοίχως άσχημα. Μπορείς να εκφράσεις την αντίθεσή σου με πολλούς τρόπους. Μπορείς να μιλήσεις ήπια, ήρεμα, ακόμη και αστειευόμενος. Ανάλογα με το επίπεδο άνεσης που έχεις και το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκεσαι, μπορείς απλώς να μη γελάσεις με ένα αστείο, μπορείς να ρωτήσεις γιατί αυτό είναι αστείο, μπορείς να κάνεις ένα σωρό ευγενικά πράγματα.

Εάν το πλαίσιο είναι φιλικό και γνωρίζεις τον άλλον, ή εάν βλέπεις πως ο άλλος είναι έστω λίγο ανοιχτόμυαλος, μπορείς και να ξεκινήσεις κουβέντα σχετικά με κάποιο θέμα.

Το σημαντικό όμως είναι να μη σιωπάς. Όταν δεν εκφράζεις την αντίθεσή σου με κάτι, υπάρχει η εντύπωση ότι συμφωνείς, ότι συναινείς, ότι αυτό που λέγεται ή συμβαίνει, είναι κάτι που αποδέχεσαι.

Μπορείς να είσαι σίγουρος πως και θα ενοχλήσεις (όπως κι εσύ ενοχλείσαι που το ακούς / βλέπεις), αλλά και πως θα σε πουν διάφορα. Θα σε πουν μαλάκα. Θα σου πουν πως δεν έχεις χιούμορ. Θα σου πουν πως είσαι υπερβολικός και κουραστικός. Θα σου πουν πως χαλάς το κέφι. Αν είσαι γυναίκα, θα σε πουν αγάμητη, υστερική, μαλακισμένη, πουτάνα και πολλά άλλα (sexism much?).

Αντιστάσου. Μην υποκύπτεις στην πίεση του να είσαι πάντοτε αρεστός. Είναι πιο σημαντικό να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου, παρά με το να μη σε πει κάποιος λεσβία ή κακογαμημένο (άλλωστε αν σε πει κάτι τέτοιο μπορείς να κάνεις κουβέντα για τα στερεότυπα που βασίζονται στο σεξ, είναι επιθετικά προς τις γυναίκες ή τους ομοφυλόφιλους κ.ο.κ.).

Καλή υπομονή και καλή τύχη, μοναδικέ μου αναγνώστη.