1. Ξεκινάω από το Α υπουργείο που -βάσει ονόματος- έχει τη μεγαλύτερη πιθανότητα να είναι σχετικό και να μου απαντήσει. Αφού προσπαθώ γύρω στη μια ώρα να πιάσω γραμμή σε κάποιο από τα νούμερα που έχουν στο site τους, ξαφνικά σταματάνε να το σηκώνουν για καμιά ώρα ακόμη. Συνεχίζω να προσπαθώ και πετυχαίνω κάποιον. Αυτός με παραπέμπει σε κάποιο άλλο τμήμα του ίδιου υπουργείου και μου δίνει ένα άλλο τηλέφωνο. Επαναλαμβάνω αυτήν την εκνευριστική διαδικασία του να παίρνω και να μην απαντάει κανείς. Κάποια στιγμή πετυχαίνω κάποια, η οποία δηλώνει με απόλυτο τρόπο πως κακώς έχω πάρει σε αυτό το υπουργείο, αυτοί δεν ξέρουν τίποτα γι’ αυτό, και τελικά πρέπει να πάρω στο Β υπουργείο.

2. Αρχίζω την ίδια διαδικασία για το Β υπουργείο. Παίρνω το γενικό τηλέφωνο που βρίσκεται στο site τους, και αφού δεν απαντάει για κανένα μισάωρο, ψάχνω λίγο, βρίσκω το όνομα του τμήματος που μου φαίνεται πιο σχετικό και παίρνω εκεί. Μια ώρα μιλάει και την επόμενη δεν απαντάει. Τελικά το σηκώνει μια κυρία. Τη ρωτάω (ευγενικά και ήρεμα) την απλή μου ερώτηση ΚΑΙ Η ΤΥΠΙΣΣΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΦΩΝΑΖΕΙ!

Αυτή: Τι είναι αυτά που μου λέτε κυρία μου; Δεν έχω εγώ σχέση σας λέω. Δεν ξέρω
Εγώ: Α, συγγνώμη αν έκανα λάθος.
Αυτή: Ναι, λάθος κάνατε. Δεν ξέρω εγώ τίποτα γι’ αυτό.
Εγώ: Μάλιστα, το κατάλαβα. Μήπως θα μπορούσατε… (με διακόπτει)
Αυτή: Δεν ξέρω τίποτα!
Εγώ: Ναι, μάλιστα, απλώς αναρωτιόμουν μήπως μπορείτε να μου πείτε πού να τηλεφωνήσω για να μάθω κάτι σχετικά…
Αυτή: Γιατί με πιέζετε; Σας λέω ΔΕΝ ΞΕΡΩ! (Και μου το κλείνει στη μάπα.)

Ξαναπαίρνω στο τηλεφωνικό κέντρο του ίδιου υπουργείου όπου μετά από κανένα εικοσάλεπτο πετυχαίνω κάποιον. Τον ρωτάω το ίδιο πράγμα και μου λέει “Περιμένετε να σας συνδέσω”. ΚΑΙ ΜΕ ΣΥΝΔΕΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΥΠΑΛΛΗΛΟ!

Εγώ: Ωπ, συγγνώμη, φαίνεται πως με συνέδεσαν πάλι με εσάς…
Αυτή: Μα τι θέλετε πάλι κυρία μου; Γιατί με πιέζετε; ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΣΑΣ ΛΕΩ!
Εγώ: Κυρία μου, δεν σας πιέζω, δεν είπα τίποτα! Από το κέντρο σας με συνέδεσαν όταν πήρα να ρωτήσω αν ξέρει κανείς πού ν’ απευθυνθώ!
Αυτή: ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΣΑΣ ΛΕΩΩΩΩ!
Εγώ: WTF DUUUUDE! O_o

Η ώρα είναι 12:30 και, όχι απλώς δεν έχω πάρει μια απλή απάντηση, αλλά και κανείς δεν ξέρει πού πρέπει να πάρω για να κάνω τη γαμημένη ερώτησή μου.

EDIT: Η αντίδραση της υπαλλήλου περισσότερο με ξάφνιασε, παρά με εκνεύρισε. Για να είμαι ακριβής, όταν άρχισε να φωνάζει άρχισα να γελάω (σιωπηλά ντε!) και μετά, όταν με συνέδεσαν πάλι μαζί της, μου ξέφυγε και ένα γέλιο γιατί δεν το πίστευα πως θα τα ξανα-άκουγα. xD

Imma stop ya, cause I luv ya. You're only embarassing yourself.

Έχω τη φήμη του eternal party pooper™. Να σου πω την αλήθεια μου, δεν με πειράζει. ‘Ισα-ίσα, το βρίσκω χρήσιμο. Αλλά ας το αναλύσουμε λιγάκι.

Όλα ξεκινάνε από αυτό το αρχαίο ρητό: “Αυτό δε το σιγάν ομολογούντος εστί σου” ή “qui tacet consentire” (για τους λατινομαθείς). Για να μην πολυλογώ, αυτό σημαίνει πως η σιωπή είναι συγκατάθεση / συναίνεση.

Οι πρώτες μου εμπειρίες με αυτό είναι από την παιδική μου ηλικία. Οι γονείς μου (συνειδητοποιημένοι Μαοϊκοί είπαμε), το είχαν ψωμοτύρι το ΟΧΙ. Ομολογουμένως, σε πιο νεαρή ηλικία, αρκετές φορές αισθανόμουν περίεργα, λίγο ‘μαγκωμένα’ όταν έκαναν φασαρία για κάτι. Ίσως γι’ αυτό μέχρι κάποια ηλικία μου έβγαινε δύσκολα να μιλήσω για κάτι.

Αργότερα, σιγά σιγά, άρχισα να πνίγομαι όταν δεν μίλαγα. Άρχισα να αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράζομαι πιο σαφώς για κάποια πράγματα. Παραδείγματα υπάρχουν πολλά:

- αν αρχίσεις να μιλάς για ζώδια, θα σου πω ό,τι δεν ισχύουν
- αν μιλήσεις αρνητικά για κάποιον μόνο γιατί είναι χοντρός, θα σου θυμίσω πως αυτό δεν είναι χαρακτηριστικό του χαρακτήρα κάποιου, ούτε λόγος να τον κρίνεις
- αν χρησιμοποιήσεις ηλίθια φυλετικά στερεότυπα, θα τα τονίσω, θα σε πω ρατσιστή και θα σου μιλήσω για το λευκό προνόμιο
- αν αρχίσεις να λες σεξιστικά αστεία, δεν θα γελάσω και θα μιλήσουμε για το αντρικό προνόμιο
- και λοιπά.

Ναι. Ξέρω. Είμαι party pooper. Το είπαμε.

Έτσι είναι όμως. Εάν κάποιος μειώσει μπροστά μου κάποιον εξ’ αιτίας π.χ. του βάρους του, τότε εάν δεν μιλήσω, θα θεωρήσει πως αυτό που λέει είναι αποδεκτό. Θα θεωρηθεί πως συναινώ στο να λέει sizeist παπαριές και αυτό θα το κάνει ‘φυσιολογικό’ και δικαιολογημένο να συνεχίσει να λέει αυτές τις παπαριές. Ε, όχι. Δεν είναι φυσιολογικό να είσαι μαλάκας (“ζαγάρι” που λέει κι η γιαγιά Κίκαινα).

Από τη στιγμή που είμαστε ανθρωπιστές και πιστεύουμε στην ελευθερία και τα ίσα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους, από τη στιγμή που υποστηρίζουμε κινήματα και κινήσεις για την ισότητα, την ελευθερία, την κοινωνική δικαιοσύνη, τότε είμαστε όλοι υποχρεωμένοι να μην σιωπούμε όταν βρισκόμαστε μπροστά σε μια κατάσταση που είναι αντίθετη με τα πιστεύω μας.

Αυτό που πολλοί παρεξηγούν είναι ο τρόπος. Το να μη σιωπάς, δεν σημαίνει ότι πρέπει κι εσύ να φερθείς αντιστοίχως άσχημα. Μπορείς να εκφράσεις την αντίθεσή σου με πολλούς τρόπους. Μπορείς να μιλήσεις ήπια, ήρεμα, ακόμη και αστειευόμενος. Ανάλογα με το επίπεδο άνεσης που έχεις και το πλαίσιο μέσα στο οποίο βρίσκεσαι, μπορείς απλώς να μη γελάσεις με ένα αστείο, μπορείς να ρωτήσεις γιατί αυτό είναι αστείο, μπορείς να κάνεις ένα σωρό ευγενικά πράγματα.

Εάν το πλαίσιο είναι φιλικό και γνωρίζεις τον άλλον, ή εάν βλέπεις πως ο άλλος είναι έστω λίγο ανοιχτόμυαλος, μπορείς και να ξεκινήσεις κουβέντα σχετικά με κάποιο θέμα.

Το σημαντικό όμως είναι να μη σιωπάς. Όταν δεν εκφράζεις την αντίθεσή σου με κάτι, υπάρχει η εντύπωση ότι συμφωνείς, ότι συναινείς, ότι αυτό που λέγεται ή συμβαίνει, είναι κάτι που αποδέχεσαι.

Μπορείς να είσαι σίγουρος πως και θα ενοχλήσεις (όπως κι εσύ ενοχλείσαι που το ακούς / βλέπεις), αλλά και πως θα σε πουν διάφορα. Θα σε πουν μαλάκα. Θα σου πουν πως δεν έχεις χιούμορ. Θα σου πουν πως είσαι υπερβολικός και κουραστικός. Θα σου πουν πως χαλάς το κέφι. Αν είσαι γυναίκα, θα σε πουν αγάμητη, υστερική, μαλακισμένη, πουτάνα και πολλά άλλα (sexism much?).

Αντιστάσου. Μην υποκύπτεις στην πίεση του να είσαι πάντοτε αρεστός. Είναι πιο σημαντικό να είσαι εντάξει με τον εαυτό σου, παρά με το να μη σε πει κάποιος λεσβία ή κακογαμημένο (άλλωστε αν σε πει κάτι τέτοιο μπορείς να κάνεις κουβέντα για τα στερεότυπα που βασίζονται στο σεξ, είναι επιθετικά προς τις γυναίκες ή τους ομοφυλόφιλους κ.ο.κ.).

Καλή υπομονή και καλή τύχη, μοναδικέ μου αναγνώστη.

Φαντάζομαι πως πήρες είδηση τον χαμό περί PIPA & SOPA. Εχτές ειδικά, έγιναν πολλαπλά blackouts σε πολλά sites (ανάμεσά τους η wikipedia, το wordpress, ένα σωρό webcomics όπως το xkcd, και άλλα).

Όταν άρχισε ο χαμός, πριν κάτι μήνες, μου το είχε αναφέρει ο φίλος Αλέξης που μπορεί κάποιες φορές να είναι λίγο <tinfoilhat>, αλλά στη συγκεκριμένη, είχε απόλυτο δίκιο. Όσο διαβάζω γι’ αυτό το πράγμα όλον αυτόν τον καιρό, υπάρχει μόνο μια κατάληξη: This is evil.

Σε περίπτωση που ακόμη και μετά από εχτές δεν έχεις ασχοληθεί να μάθεις τι είναι, σου προτείνω να διαβάσεις σχετικά και να νιώσεις όλες σου τις τρίχες να σηκώνονται όρθιες. H PIPA θα τεθεί σε ψήφο στις 24 Γενάρη και η SOPA θα προχωρήσει τον Φλεβάρη. Εάν υπερψηφιστεί ένας ή και οι δύο νόμοι, θα είναι πραγματικά το τέλος του internet όπως το ξέρουμε.

Πολύ χοντρικά, οι δύο νόμοι προτάθηκαν για την “προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων” και θα δίνουν το ελεύθερο στην αμερικανική κυβέρνηση να “κατεβάσει” οποιοδήποτε site θεωρεί πως περιέχει πειρατικό υλικό. Με αυτό εννοούν πως, εάν π.χ., εγώ βάλω μια εικόνα από κάπου αλλού, αυτό θεωρείται πειρατεία και κατεβαίνει το site μου.

Κοινώς, μπαρμπούτσαλα. Απλώς θέλουν άλλο ένα χέρι στον έλεγχο και το internet δεν τους κάθεται πολύ καλά γιατί δεν μπορούν να το ελέγξουν εντελώς. Το πρόβλημα λοιπόν είναι πως, ενώ αυτό το Χ site θα “κατέβει” στην Αμερική, θα σταματήσουμε να το βλέπουμε όλοι. Το γελοίο είναι πως σε κάποιες περιπτώσεις, θα μπορείς ακόμη να το βλέπεις, αρκεί να πληκτρολογήσεις το url του. Παπαριές.

Μετά από τα χτεσινά blackouts παντού, κινητοποιήθηκε πολύς κόσμος. (Αναρωτιέμαι γιατί δεν έκανε blackout το facebook. Χμμμμ… <tinfoilhat>) Ευελπιστώ πως δεν θα καταφέρουν να περάσουν τέτοια μέτρα. Γκρινιάζουν για το πόσο υποανάπτυκτη είναι η Κίνα, αλλά το δικό της γαμημένο firewall θα είναι τίποτα μπροστά σ’ αυτό που πάνε να φτιάξουν ΚΑΙ θα επηρεάζει ΟΛΟΥΣ μας.

Πριν μου ανέβει πάλι η πίεση, θα κάνω την απαραίτητη εισαγωγή:

H 62ft queenie (μάνα 50ft queenie – κατά το μάνα ρέιβερ), κατάγεται από τη Λευκάδα και σε πολύ μικρή ηλικία χρειάστηκε να κάνει μια σοβαρή εγχείρηση καρδιάς. Εκείνες τις εποχές, η κορυφή της ιατρικής τεχνολογίας βρισκόταν στη Ρωσία, και οι γιατροί στην Αθήνα, την παρέπεμψαν σε μεγάλη κλινική της Μόσχας.

Εχτές λοιπόν, μιλώντας για τον Gagarin, η μάνα, ξεφούρνισε πως το 1965 που ήταν στη Μόσχα, μια οικογένεια από εκεί είχε προσφερθεί να την πάει σε διάφορα μέρη όποτε έπαιρνε άδεια από τους γιατρούς στο νοσοκομείο για να βγει.

Μια μέρα λοιπόν, ενώ έκαναν βόλτα, η μαμά (15 ετών τότε) έμαθε πως θα βρισκόταν στην Κόκκινη Πλατεία ο Gagarin και ζήτησε να πάει. Έκατσε στην υπερτεράστια ουρά και… ΓΝΩΡΙΣΕ ΤΟΝ YURI GAGARIN!

Όταν έφτασε η σειρά της, του έδωσε το χέρι και είπε:
Μάνα: Συγχαρητήρια Γιούρι Αλεξέγεβιτς
YURI FUCKIN’ GAGARIN: Ευχαριστώ. Από πού είστε;
Μάνα: Είμαι ελληνίδα.
YURI FUCKIN’ GAGARIN: Χάρηκα. Να είστε καλά.

Και έβγαλε από την τσέπη του ένα παιχνιδάκι πύραυλο κίτρινου χρώματος και της τον έδωσε!! Μετά η σειρά έπρεπε να προχωρήσει κι η μάνα προχώρησε κι έφυγε.

ΑΑΑΑΑΑΑΑ! Η ΜΑΝΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΓΝΩΡΙΣΕΙ ΤΟΝ YURI GAGARIIIIIIN! ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Φυσικά, έπαθα οχτώ εγκεφαλικά εχτές που μου το είπε και τσίριζα “Ρε μάνα! Έπρεπε να γίνω 32 για να μάθω το πιο γαμημένα σημαντικό γαμημένο πράγμα EVAAAR!?”. Κι η μάνα γέλαγε.

Την ξόρκισα όταν πάει στο πατρικό της να ψάξει να βρει το παιχνιδάκι που της έδωσε ο ΓΚΑΓΚΑΡΙΙΙΙΝ! ΑαααΑΑαααΑ!

Αυτά. ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ σου λέω, μοναδικέ μου αναγνώστη.

Σοκ και δέος.

EDIT: Χρόνια καλά, μαμά, για τα 62 που κλείνεις σήμερα. Κίτρινο πυραυλάκι and all. <3

Το μόνο που ελπίζω είναι να φέρει και τίποτα καλό μαζί του μιας και το 2011 μας άφησε με τρελό butthurt και δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη για άλλο ένα τέτοιο. (Ξέρουμε πως φέρνει Ολυμπιακούς, Euro, εγχώριες και Αμερικανικές εκλογές. Ελπίζω πως εκτός αυτών θα δούμε και τίποτα σημαντικό.)

Εύχομαι, μοναδικέ μου αναγνώστη, να περάσεις γαμάτα τις επόμενες ημέρες, ό,τι και να κάνεις, και η χρονιά να είναι παραγωγική και ευνοϊκή.

Δεν είμαι και πολύ καλή με τις ευχές μιας και συνήθως τείνουν να μεταμορφώνονται σε γκρίνια και βαρετά λογύδρια για πολιτική και κοινωνική αλλαγή, οπότε σκάω.

Χάπι νιου γίαρ εβριμπόντι!

Εδώ θα βρεις τη λίστα με κάποια από τα podcasts που παρακολουθώ.

Ένα από τα επεισόδια που άκουσα πρόσφατα, ήταν ένα αφιέρωμα στους ήχους του διαστήματος. Μπορείς να το κατεβάσεις από εδώ ή και από τη σελίδα του Astronomy Cast. ΠΡΟΣΟΧΗ! Γαμάει πολύ και διατρέχεις τον κίνδυνο να χάσκεις σαν βλάκας για ώρα.

Ανάμεσα στα διάφορα που σου προσφέρουν τα podcasts, όπως γέλιο και γνώσεις, είναι η δυνατότητα να ξεχνάς τη φρίκη του κόσμου που συμβαίνει γύρω σου μιας και είσαι στη συγκοινωνία.

Μόλις σου πατήσανε το μικρό δαχτυλάκι; Δεν πειράζει. Ο John μόλις είπε κάτι απίστευτα αστείο και χασκογελάς μόνος σου. Μόλις είδες μια πιτσιρίκα με μπρελόκ που από τη μια μεριά έχει το πουλί της 21ης Απριλίου κι από την άλλη τον Παπαδόπουλο (true story); Δεν είναι ανάγκη να βάλεις τις φωνές και να την βρίσεις, μόλις έμαθες κάτι απίθανο για τις μαύρες τρύπες. Κάποιος προσπάθησε να σου τον ακουμπήσει; No stress, ακούς για την Αυτόματη Ανθρώπινη Ανάφλεξη και τον φαντάζεσαι να καίγεται στην άκρη του τραμ.

Αν ήδη ακούς κάποιο ενδιαφέρον podcast, παρακαλώ βάλε ένα link στα σχόλια!

Διαβάζω στο άρθρο της Ελευθεροτυπίας ότι ο φωστήρας είπε πως μιας και υπάρχουν πολλοί αδήλωτοι οίκοι ανοχής και αδήλωτα “εκδιδόμενα άτομα” και αφού “οι παράνομες μετανάστριες” έχουν AIDS το οποίο μεταφέρουν “στον Έλληνα πελάτη” και η κατάσταση είναι πλέον θέμα δημόσιας υγείας… “Να φύγουν από τη χώρα οι γυναίκες φορείς“.

ΚΛΑΠΚΛΑΠΚΛΑΠΚΛΑΠ! Μπράβο μαλακάκο. Το βρήκες!

Αντί λοιπόν το κράτος να κάνει τη δουλειά του και  1. να ελέγχει τη δημιουργία και τη λειτουργία των μπουρδέλων, αντί να 2. ελέγχει το trafficking και  την εκμετάλλευση ανθρώπων από σπείρες εγκλήματος, αντί 3. να κάνει έστω κάποια ελάχιστη προσπάθεια προστασίας αυτών των γυναικών, αντί 4. να προσπαθήσει να δημιουργήσει κάποιον μηχανισμό στήριξης των φορέων, αντί στην τελική 5. να προσποιηθεί ότι κάνει κάποια έστω ελάχιστη καμπάνια ενημέρωσης και, φυσικά, 6. να ενσωματώσει σεξουαλική εκπαίδευση για νέους ανθρώπους…

Η λύση είναι να ΠΕΤΑΞΟΥΜΕ τους αρρώστους, χαρακτηρίζοντάς τους έτσι, κάτι λιγότερο από ανθρώπους μιας και η ζωή τους δεν έχει ίση αξία με των άλλων ανθρώπων και ίσως και καθόλου, μιας και η απέλασή τους, τους στέλνει αρρώστους στο πουθενά.

ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΛΑΚΑ! ΤΟ ΕΛΥΣΕΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ!

Όταν μεθαύριο θα κατέβουν Χρυσαυγίτες στο κέντρο και θ’ αρχίσουν να σκοτώνουν πουτάνες και όποιον μη-λευκό δουν μπροστά τους, θα βγεις στα παράθυρα να κλαις; Ή ο φίλος σου ο Παπουτσής θα σε κρατήσει ηθικά υπεύθυνο μιας και η γνώμη σου (από τη θέση εξουσίας σου) βοήθησε να δημιουργήσει μια εικόνα γι’ αυτές τις γυναίκες ως λιγότερο ανθρώπους, ως λιγότερο άξιες να ζουν, ως λιγότερο άξιες για ασφάλεια, για προστασία, για θεραπεία; (Και δεν σχολιάζω καν πως η ομάδα των γυναικών παράνομων μεταναστριών είναι ήδη όσο πιο μουτζωμένη γίνεται, ε;)

Θέλεις στ’ αλήθεια να φτιάξεις μια κοινωνία στην οποία κάποιες ζωές είναι πιο σημαντικές από άλλες; Θέλεις στ’ αλήθεια να είσαι εσύ αυτός που θα το καθορίσει αυτό; Θέλεις στ’ αλήθεια;

Τον τελευταίο καιρό έχω κουβεντιάσει αρκετές φορές με άντρες φίλους τις ανησυχίες τους για τον φεμινισμό, τον ρόλο τους στην αναπαραγωγή στερεοτύπων και τις σχέσεις τους με τις γυναίκες.

Αισθάνομαι τυχερή που έχω κοντά μου ανθρώπους που έχουν τέτοιες ανησυχίες και που ενδιαφέρονται αρκετά ώστε να μπουν στη διαδικασία τέτοιων συζητήσεων.

Εάν κι εσύ, μοναδικέ μου αναγνώστη, έχεις βασικό ενδιαφέρον  για τη διάσταση της γυναικείας ματιάς στη ζωή και την κοινωνία, ας μου επιτρέψεις να σου προτείνω κάποια βασικά αναγνώσματα:

- Ωραιότατο, εύκολο και βασικό ανάγνωσμα, το βιβλίο “Feminism is for everybody“, μέρος του οποίου είναι διαθέσιμο και στο Google Books τζάμπα.

- Από τα κυριότερα ζητήματα πριν ξεκινήσει καν η κουβέντα, είναι το θέμα του Προνομίου (privilege). Διακρίνονται αρκετοί τύποι Προνομίων, κυρίως το Ανδρικό, το Λευκό και το Ετεροφυλοφιλικό. Η έννοια ορίζει οποιοδήποτε βασικό χαρακτηριστικό ενός ανθρώπου το οποίο μπορεί να τον τοποθετεί σε προνομιακή θέση σε σχέση με το υπόλοιπο του πληθυσμού, θέση η οποία, εάν μείνει σε ασυνείδητο επίπεδο, επηρεάζει τον τρόπο σκέψης του σε σχέση με τα κοινωνικά ζητήματα.

[Για παράδειγμα, εγώ έχω Λευκό Προνόμιο (είμαι λευκή σε μια κοινωνία στην οποία υπερτερούν οι λευκοί), άρα, όταν εξετάζω ένα κοινωνικό ζήτημα που επηρεάζει άλλες φυλετικές ομάδες, πρέπει να είμαι προσεκτική ούτως ώστε οι απόψεις μου να λάβουν υπόψη τις δυσκολίες ή τις απόψεις αυτών των άλλων ομάδων.]

Σε ό,τι έχει να κάνει με τον Φεμινισμό, μιλάμε συχνά για το Ανδρικό Προνόμιο (Male Privilege). Μπορείς να τσεκάρεις το προνόμιό σου με αυτήν την εύχρηστη λίστα που μπορεί να σε εκπλήξει.

- Είναι ακόμη σημαντικό να εξετάζει κανείς πώς το κίνημα του Φεμινισμού δεν υπάρχει σε κενό αέρος, αλλά εμπλουτίζεται από απόψεις που εκφράζονται σε άλλα, παράλληλα κινήματα κοινωνικής προόδου, όπως τα δικαιώματα των μεταναστών, της LGBT κοινότητας, των εργαζομένων στη βιομηχανία του sex κ.ο.κ. Έτσι προκύπτει και η ονομασία Intersectionality. Ένα πολύ χρήσιμο άρθρο θα βρεις στην Tiger Beatdown, την οποία προτείνω ανεπιφύλακτα να διαβάζεις με θρησκευτική ευλάβεια.

- Όσο πιο πολύ διαβάζεις για το θέμα στο ίντερνετ, τόσο πιο σίγουρο είναι πως θα γνωρίσεις εκφραστές του ρεύματος των Ανδρικών Δικαιωμάτων (MRM). Η καλύτερη πηγή για τη συγκεντρωμένη παράνοια που είναι οι MRAs (Men’s Rights Advocates) είναι αναμφίβολα ο David Futrelle που γράφει το ανεπανάληπτο MANBOOBZ. Η αλήθεια είναι πως, παρακολουθώντας το μερικές φορές χάνεις τη διάθεση να ζεις, αλλά μετά διαβάζεις κάτι άλλο και το ξεπερνάς.

- Εξαιρετικά ενδιαφέροντα ως αναγνώσματα, είναι δύο threads στα SomethingAwful forums. Το ένα είναι το “Tell me about being a woman” και το άλλο είναι το “Feminism and Misogyny Megathread“. Εκεί θα βρεις πολλά παραδείγματα κοινωνικά υπεύθυνης σκέψης, νεοφώτιστου ενδιαφέροντος και 3 τόνους ειρωνεία. Από αυτά τα δύο threads θα αποκομίσεις ανεκτίμητες γνώσεις για το πώς να ξεχωρίζεις μισογύνηδες, MRAs και υποανάπτυκτους, που θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους προκειμένου να μην προχωρήσει η υγιής κουβέντα. Είναι σημαντικό γιατί μπορείς μετά από λίγο να δεις τα ίδια επιχειρήματα να χρησιμοποιούνται ξανά και ξανά και μπορείς να σημειώσεις έξυπνους τρόπους να τα αντιμετωπίζεις.

- Για να σου ανέβει λιγάκι το αίμα στο κρανίο, μπορείς να διαβάσεις ένα άρθρο για μια πρόσφατη πανεπιστημιακή έρευνα, η οποία συνέκρινε τον τρόπο που εκφράζονται τα ανδρικά περιοδικά τύπου Maxim, FHM κ.λπ. και οι καταδικασμένοι βιαστές. Το αποτέλεσμα; Οι άνθρωποι που συμμετείχαν στη μελέτη, δεν μπορούσαν να ξεχωρίσουν αν οι ατάκες που διάβαζαν ήταν από περιοδικό ή βιαστή. Χα. Fun times.

- Προτείνω ακόμη, να εξερευνήσεις το φαινόμενο του hashtag #mencallmethings. Εάν είσαι στο twitter μπορείς να το ακολουθήσεις (ή και να προσθέσεις τη δική σου εμπειρία) και, φυσικά, να διαβάσεις αυτό το γαμάτο άρθρο για το θέμα.

- Τέλος, μπορείς να ρίξεις μια ματιά στο Φεμινιστικό feed bundle μου, με 46 feeds από Φεμινιστικά blog, zines κ.ά. για να ενημερώνεσαι καθημερινά!

Όσο για μένα, έχω κάνει μια μικρή περίληψη των γενικών μου απόψεων σε προηγούμενο ποστ. Το βασικό μου θέμα είναι πως θεωρώ θετικό το ότι αυτο-ορίζομαι ως Φεμινίστρια, πρώτον γιατί είναι αλήθεια (duh!) και δεύτερον γιατί πιστεύω πως είναι θετικό για το ίδιο το ρεύμα, να υπάρχουν εικόνες των φεμινιστριών ως κάτι εκτός των τριχωτών σουτιενοπυρομανών που ήταν και είναι ένα στερεότυπο της Πατριαρχίας για την αποδυνάμωση αυτής της κοινωνικά δυναμικής ομάδας.

Αυτά προς το παρόν, αν και έχω μια τάση να επισκέπτομαι αυτά τα θέματα ξανά και ξανά.

Ταυτόχρονα μ’ αυτό το τεχνολογικό απολίθωμα, το σετ εργασίας συμπληρώνει ένα netbook στο οποίο τα λουκανικοδάχτυλά μου πατάνε 5 κουμπιά μαζί γιατί το πληκτρολόγιο είναι προφανώς φτιαγμένο για υποσιτισμένα παιδάκια 5 ετών.

Στις λίγες ώρες που μένουν ελεύθερες, ξεκοκκαλίζουμε με τον αδερφό της brew’s sister τη σειρά AX MEN η οποία σε γεμίζει τεστοστερόνη μέχρι τα φρύδια. Κατεβάστε το μόνο και μόνο για τον Swamp Man, ο οποίος είναι καρικατούρα και τον αγαπώ.

Στον ενδιάμεσο χρόνο (δηλαδή στις συγκοινωνίες), ξανακούω όλα τα επεισόδια της Bugle, την οποία αν δεν την ακούτε χάνετε και πρέπει ν’ αρχίσετε.

Κατά τα άλλα, έχω χαθεί λίγο από το internet. Η απώλεια του Reader με χτύπησε βαριά κι έχω πάθει ένα μικρό σοκ, με αποτέλεσμα να μην μου κάνει τίποτα και όλα να μου φαίνονται μισά. Θα επανέλθω όμως σιγά σιγά, γιατί, όπως ξέρουμε όλοι, δεν υπάρχει ζωή χωρίς internet.

Προς το παρόν, όβερ αντ άουτ.

Μπορεί να πάει να γαμηθεί. Διότι, εάν πρέπει να φάω τα μάτια μου δέκα ώρες στα ubuntu forums ή διαβάζοντας το GIMP Documentation για να κάνω crop και resize ένα γαμημένο image… μπορώ απλά να το κάνω κολάζ με χαρτόνι και να τελειώνει η υπόθεση.

Και παρεμπιπτόντως, ένα μεγάλο “Άντε Γαμήσου” στην Adobe που δεν βγάζει το Photoshop (ούτε το Elements) για Ubuntu και πρέπει να πηδήξω μέσα από 137 hoops για να το εγκαταστήσω και να μη δουλεύει και γιατί ακόμη δεν έχουν βγάλει κάποιο free version με πολύ περιορισμένες λειτουργίες – έστω και λιγότερες ακόμη κι από το Elements.

Χρουμφ.